کاغذ دیواری زرد

نگاه کلی به کتاب

«کاغذ دیواری زرد» از مهم‌ترین داستان‌های کوتاه ادبیات فمینیستی و روان‌شناختی است. راوی زنی است که به‌نام درمان، در اتاقی حبس می‌شود و کم‌کم با نقش کاغذدیواری وارد گفت‌وگو — و یکی‌شدن — می‌گردد. گیلمن از تجربهٔ شخصی «استراحت‌درمانی» قرن نوزدهم می‌نویسد و آن را به استعارهٔ کنترل بدل می‌کند.

کمی عمیق‌تر نگاه کنیم

داستان آرام شروع می‌شود و با هر پاراگراف تنگ‌تر می‌شود. جزئیات پزشکی شوهر، خیرخواهی سرکوبگر، و ممنوعیت نوشتن، همه بخشی از همان کاغذدیواری‌اند: سطحی آراسته روی دیواری که نفس را می‌گیرد. ترجمه لحن خاطرات روزانه را حفظ کرده تا فروپاشی تدریجی حس شود، نه ناگهانی.

کتاب برای چه کسانی مناسب است؟

دانشجویان ادبیات، مطالعات جنسیت، روان‌شناسی فرهنگی، و خوانندگانی که داستان کوتاه با لایهٔ اجتماعی می‌خواهند. بعد از خواندن، تصویر اتاق زرد سخت از ذهن می‌رود.